Strój

Stroje szermiercze wykonane są z mocnego włókna bawełnianego lub nylonu. Do wyrobu ubiorów najwyższej klasy stosuje się też dodatkowo Kevlar. Dodano go do bluz, spodni, plastronów, jakiś czas po incydencie jaki miał miejsce na Mistrzostwach Świata w Rzymie w 1982 roku kiedy to ostrze klingi floretowej przebiło maskę i wbiło się w mózg Władimira Smirnowa. Jednak Kevlar wystawiony na działanie chloru i światła ultrafioletowego ulega rozkładowi co komplikuje proces czyszczenia. W ostatnich latach opracowano inne balistyczne tkaniny, takie jak Dyneema, które są odporne na przebicie i nie mają tych słabych stron, które objawia Kevlar. Zgodnie z wymogami FIE stroje turniejowe muszą być wykonane z materiału, który wytrzymuje nacisk z siłą 800 niutonów na centymetr kwadratowy materiału a kołnierz maski musi wytrzymywać siłę dwa razy większą. Tym niemniej na rynku dostępne są też tańsze stroje nie spełniające tych dośćsurowych wymogów (są więc bez atestu FIE) – ich wytrzymałość jest określana tzw. „certyfikatem CEN”, który określa, że strój wytrzyma nacisk z siłą co najmniej 350N na centymetr kwadratowy i mogą one być używane na treningach oraz na zawodach w niższych klasach wiekowych. Stroje nie posiadające atestu 800N ani certyfikatu 350N nie są uważane za bezpieczne ponieważ ich wytrzymałość nie jest przetestowana – tym niemniej są popularne ze względu na bardzo niską cenę.

Na pełny strój szermierza składają się:

Dopasowana do sylwetki bluza, u dołu z trójkątem (fr. cuissard), który zakrywa podbrzusze. W kołnierzu umieszczony jest tzw. „klingochwyt” – zakładka z tkaniny, która zapobiega wślizgnięciu się ostrza broni przeciwnika pod maskę i wzdłuż bluzy, do góry, w kierunku szyi.

Plastron – obowiązkowy (na zawodach), dodatkowy ochraniacz na klatkę piersiową i ramię, który zakłada się pod bluzę, zapewnia podwójną ochronę w miejscu najbardziej narażonym na trafienia bronią przeciwnika – na boku klatki piersiowej i w górnej części ramienia. Plastron w rejonie pachy nie może mieć szwów, które znajdowały by się w tej samej linii co szwy bluzy i stanowiły by słaby punkt ubioru.

Jedna rękawica na dłoń uzbrojonej ręki, z wydłużonym mankietem, pokrywającym dolną część rękawa bluzy. Mankiet taki zapobiega przed wślizgnięciem się klingi do rękawa co mogłoby spowodować obrażenia. Rękawica ponadto chroni dłoń i zapewnia komfortowy chwyt broni.

Krótkie spodnie, u dołu kończące się tuż za kolanem (tzw. bryczesy). Wymaga się aby spodnie szermiercze zachodziły pod bluzę na wysokość co najmniej 10 cm. Spodnie zwykle wyposażone są w elastyczne szelki.

Skarpety do kolan (rzadziej powyżej nich do wysokości ud) chronią łydki, kolana i ewentualnie uda. W przypadku braku skarpet na zawodach, zawodnik zostaje ukarany żółtą kartką.

Buty szermiercze – produkowane specjalnie dla tej dyscypliny sportu: z płaskimi podeszwami i dodatkowymi ochraniaczami (na wewnętrznej stronie stopy i na pięcie). Ochraniacze zapobiegają szybkiemu zużyciu, które następowało by przy wykonywaniu rzutów szermierczych.

Maska – u dołu z kołnierzem, który chroni szyję. Na rynku dostępne są nieatestowane maski, które nie są objęte jakimkolwiek procesem regulacji parametrów technicznych, maski z certyfikatem CEN tak, jak w przypadku stroju oraz maski z atestem FIE. Zgodnie z przepisami FIE maska musi być wykonana według specyfikacji technicznych FIE dotyczących technologii wykonania samej kraty maski oraz maska nie może ulec odkształceniu w tzw. „teście uderzenia” 12 kg odważnikiem a jej kołnierz musi mieć wytrzymałość na przebicie rzędu 1600N nacisku na centymetr kwadratowy. Przez niedługi czas dozwolone (i używane podczas zawodów wysokiej rangi) były też maski z wizjerami na przedzie maski jednak FIE zakazała ich używania po incydencie w 2009 roku, kiedy to podczas Mistrzostw Europy Juniorów doszło do przebicia wizjera maski. Według komisji technicznej do przebicia doszło z powodu na brak dbałości zawodnika o maskę oraz użycia podrabianych elementów (wizjer nie był wykonany z obowiązkowego tworzywa Lexan i miał podrobioną pieczęć Lexan) lecz mimo to maski zostały wycofane z użycia.

Dodatkowe ochraniacze – w przypadku kobiet obowiązkowy jest ochraniacz na klatkę piersiową. Dostępne są też ochraniacze na klatkę piersiową dla mężczyzn ale używają ich z reguły głównie instruktorzy, którzy podczas treningu trafiani są dużo częściej niż ich uczniowie. Mężczyźni ponadto zakładają ochraniacz na genitalia w postaci specjalnych niegrubych spodenek, przed kolana, z odpowiednią wkładką.

Przewód elektryczny – biegnący od gniazdka w koszu broni, przez rękaw wewnątrz bluzy a następnie w dół i na tył do przyłącza kabla (czasami zawieszonego u sufitu na ruchomej podwieszce) który odwijany i nawijany jest automatycznie w tak zwanym bębnie.

Torba szermiercza – nie jest potrzebna do walk ale konieczna na przykład przy wyjeździe na zawody. Torby produkowane na potrzeby szermierzy, choć bywają zróżnicowane, dostosowane są rozmiarami i pojemnością do ekwipunku szermierczego (często z jednej strony, u spodu, posiadają kółeczka, co umożliwia przeciąganie torby z ekwipunkiem bez konieczności odrywania torby od podłoża).

Tradycyjnie cały uniform zawodnika jest w kolorze białym, trenera zwykle w kolorze czarnym. Być może biały kolor przyjął się z uwagi na okazyjne praktyki szermiercze z okresu „przed-elektrycznego” kiedy to koniec broni barwiono (barwnikiem, sadzą, lub kolorową kredą) by ułatwić sędziemu stwierdzenie czy i gdzie zadane zostało trafienie. Jako, że obecnie używany jest sprzęt elektryczny kolor stroju zawodnika nie odgrywa w istocie większej roli dlatego FIE niedawno rozluźniła przepisy zezwalając zawodnikom na inne kolory (z wyjątkiem czarnego). Zasady FIE określają też ograniczenia jeśli chodzi o rozmiar i sposób umieszczenia logo sponsorów na uniformie zawodnika.

Zródło: Wikipedia